Dlaczego warto w ogóle tańczyć?

Już starożytny Platon twierdził że taniec jest połączeniem muzyki, rytmu, ruchu, intelektu i emocji w jedną całość. Intelekt i emocje jako niezbędne narzędzia do poznania tańca, rytm, ruch i muzyka jako narzędzie do wyrażania tańca. Idąc za poglądami starożytnych przekonujemy się dziś, że taniec jest połączeniem tych wszystkich elementów – dlatego właśnie tak bardzo chcemy tańczyć! 

Najnowsze odkrycia naukowe dotyczące tańca

Najnowsze badania czynnościowe mózgu przeprowadzone na osobach tańczących tango przez Stewena Browna za pomocą emisyjnej tomografii pozytronowej pokazują jak zmienia się przepływ krwi w mózgu i podwyższa aktywność położonych tam neuronów. Taniec przyczynia się więc do aktywacji pracy mózgu. Różnice w pracy mózgu zaobserwowano także w zależności

od tego, czy taniec był wykonywany z udziałem muzyki czy bez – obszary mózgu były bardziej aktywne podczas tańczenia z muzyką.
Aktywność mózgu okazywała się większa kiedy obserwator tańca sam znał obserwowany fragment tańca i kiedy miał możliwość wykonywania go z muzyką. Osiągnięcie mistrzowskiego poziomu tanecznego wymaga nie tylko opanowania poszczególnych sekwencji tanecznych w ruchu, ale także umiejętności wyobrażenia sobie ruchu i sposobu ich wykonania w wyobraźni.

Badania pokazują że taniec dzięki ogromnym możliwościom naśladowania i przedstawiania mógłby być poprzednikiem mowy.

Dzięki tańcu możemy ,,opowiadać’’ całe historie ruchami ciała, a co najważniejsze wykonywać go w synchronizacji z innymi ludźmi budując i wzmacniając więzi społeczne.

Skąd pojawia się motywacja do nauki tańca ??

Odpowiedzi na to pytanie możemy szukać oglądając program taneczny.

Neurony lustrzane odzwierciedlają i rozszyfrowują działania obserwowanych tancerzy, automatycznie następuje symulacja umysłowa oglądanych czynności, którą można łatwo wykorzystać gdy wyobrazimy sobie siebie w tańcu. A samo nasze wyobrażenie staje się już realnym doświadczeniem – powoduje, że nawet nauczenie się skomplikowanego układu wydaje się nam możliwe. 

A od poczucia możliwości nauczenia się tańca dzieli nas tylko moment do wzbudzenia u siebie odpowiedniej motywacji i zapisania się na kurs tańca. Kiedy już zainteresowany nauką tańca przyszły adept sztuki tanecznej zapisuje się na kurs tańca ma możliwość uczenia się kroków nie tylko na planie materialnym ale także ćwiczenia całych układów tanecznych poprzez wyobrażenie kolejnych sekwencji. Jak pokazały badania Stevena Browna i Lawrence M. Parsons z 2004 r. jeśli przećwiczymy w umyśle każdy element tańca to wtedy dużo łatwiej będzie nam opanować kroki a następnie całe układy taneczne.

 

Im dłużej tańczymy tym łatwiej możemy sobie w wyobraźni odtworzyć wyuczone kroki. Jeśli jesteśmy w stanie odczuć emocję danej osoby, której taniec sprawia ogromną radość i satysfakcje to nie sposób wzbudzić w sobie chęci tańczenia i jej nie pozazdrościć, a za czym idzie spróbować samemu.

Wychowawcza i socjalizacyjna funkcja tańca

W tańcu zawiera się również element socjalizujący i wychowawczy – taniec bowiem sam w sobie narzuca konieczność przestrzegania ustalonych zasad, uczy ogłady i komunikacji w parze i całej grupie.

Taniec to także przejaw kulturowych wzorów panujących w danym obszarze – wygląd i charakter tańca uzależniony jest od kręgu kulturowego. Nie możliwe jest obserwowanie tańca przy jednoczesnym pominięciu kręgu kulturowego z jakiego się on wywodzi.